MATEMATYKA
Polub moją stronę:)
VIDEO
Tomasz Grębski

 

 

 

 

 

 

 

Tomasz Grębski

 

   

 

Tomasz Grębski
 

 

                      

               

 

 

 

Burton Jones

Burton Jones

ur: 22 listopad 1910 Texas - USA

zm: 15 kwietnia 1999 California - USA


Ojciec Jones’a był farmaceutą, zainteresowanym lokalną polityką hrabstwa Schackelford w Teksasie. To spowodowało, że dorastając, Jones zapragnął zostać prawnikiem i utrzymywać kontakty towarzyskie ojca z najlepszymi prawnikami hrabstwa.

Jones uzyskał Stypendium Regenta, które umożliwiło mu studiowanie na Uniwersytecie Teksańskim. Wstępując na uczelnie zamierzał nadal zostać prawnikiem i zapisał się na przygotowawczy kurs prawniczy. Prawo to przedmiot, który wymaga od studenta umiejętności przyswajania dużych ilości materiału i informacji, co szybko okazało się nie być mocną stroną Jones’a.

To zaprowadziło go w kierunku matematyki, droga jednak nie była prosta podobnie jak temat , który zdecydował się podjąć z chemii zamiast prawa. Prawnicy nie muszą studiować matematyki, a chemicy tak, z tego też powodu Jones zapisał się na kursy matematyczne. Wkrótce podjął ich znacznie więcej, niż było to potrzebne do zdobycia tytułu naukowego z chemii, a które bardzo polubił.

Prawdopodobnie głównym czynnikiem, który wpłynął na ostateczną decyzję zostania matematykiem była opinia Roberta Lee Moore’a (jednego z najwybitniejszych matematyków uniwersytetu w Chicago). Robert bardzo szybko odkrył talent Jones’a, który ukończył tylko podstawowe kursy matematyczne, potrzebne do zdobycia dyplomu.

Moore nie namawiał go jednak na zmianę kierunku i ostatecznie Jones w 1932 roku uzyskał tytuł naukowy z chemii. Moore, chcąc pokazać jak bardzo wierzy w umiejętności młodego człowieka, zaoferował mu pracę etatowego instruktora matematycznego. Była to bardzo dobra propozycja, którą Jones przyjął we wrześniu 1932 roku, rozpoczynając jednocześnie studia doktoranckie z matematyki.

W tym czasie również napisał swoją pierwszą publikację „Twierdzenie dotyczące lokalnych, ubocznych ,oddzielających się przestrzeni” i która ukazała się w Amerykańskim Biuletynie Społeczeństwa Matematycznego w 1935 roku. We wrześniu tego samego roku zdobył tytuł doktora i przystąpił do wydziału na uniwersytecie w Teksasie. We wrześniu 1940 roku awansował na stanowisko Asystenta Profesora.

W 1942 roku, z powodu wojny, Jones opuścił uniwersytet w Teksasie, by podjąć pracę w Harwardzkim Laboratorium Dźwięków Podwodnych, gdzie pomagał rozwinąć hydrolokator używany podczas podwodnych działań wojennych. W 1944 roku powrócił do dawnego zajęcia na Uniwersytecie Teksańskim, gdzie pozostał Asystentem Profesora do czasu, gdy w 1950 roku otrzymał ofertę profesury na Uniwersytecie Północnej Karoliny na Wzgórzu Chapel.

Tam mianowany został Przewodniczącym Wydziału Matematyki. W 1962 roku zaakceptował profesurę na Uniwersytecie Kalifornijskim w Riverside, gdzie pracował do 1978 roku. Roger o badaniach Jones’a: ...ich rezultaty miały ogromny wpływ na rozwój topologii i kontynuację teorii...

Jones napisał 67 referatów pierwszy w 1935 roku oparty na oddzielaniu się przestrzeni trzeci, (jeden z najważniejszych) napisany w 1937 dotyczył przestrzeni normalnych.

Osłabił on jedno z aksjomatycznych założeń Roberta Moore’a, pokazując, że osłabiony aksjomat razem z innym aksjomatami sugerują Moore’owi silniejszą wersje. Napisał również wiele referatów na temat jednorodnego trwania.

Nyikos o wkładzie Jones’a w rozwinięciu problemu przestrzeni Moore’a: Kiedy Burton Jones postawił Moore’owi problem przestrzeni w 1933 roku, prawdopodobnie posiadał on małe pojęcie na temat tego problemu, który odgrywał ważną rolę w historii topologii. To spowodowało wzrost liczby materiałów dotyczących topologii i teorii. Ale ważniejsze, że pomogło to w zwiększeniu

zainteresowania tym przedmiotem przez grupę teorystów, a także w utrzymaniu nas topologistów szczęśliwych z tym przedmiotem poprzez przekazanie nam zwodniczego zespołu problemów i częściowe wyjaśnienie jak o nich myśleć i rozmawiać.Wkład Jones’a nie objawiał się tylko w badaniach; być może, jak zasugerował Roger, najważniejsze ujawniło się w jego umiejętnościach nauczania: ... tak błyskotliwe jak były badania Jones’a, było to przesłonięte przez jego wspaniałe umiejętności jako nauczyciela i jego pracę jako człowieka. L McAuley w 1969 napisał: ... magiczna moc Jones’a w klasie - mistrz, który tchnie matematykę w swoich uczniów. Być może najlepszą drogą do zrozumienia metod nauczania Jones’a jest zacytowanie jego własnego opisu zasad które stosował: Lubię dawać uczniom nieprawdziwe twierdzenia, aby móc je później udowodnić. Dość często podaję także definicję i proszę uczniów, aby używając jej sformułowali twierdzenia. Myślę, że przykłady są bardzo ważne dla zrozumienia i motywacji. Szczególnie czyjaś intuicja jest wspomagana przez przykłady przestrzeni, które nie satysfakcjonują aksjomatów tak bardzo jak przykłady np. przestrzeni topologicznych ,które nie są półmetryczne, a te natomiast nie są metryczne.To miło mieć szereg twierdzeń, które są użyteczne, a które mogą być udowodnione przez każdego. Podstawowe własności związanych zespołów punktowych mogą być formułowane w szereg tego rodzaju.

To dobry plan, aby zachęcić uczniów do zmiany twierdzenia zanim je udowodnią; osłabienie konkluzji lub wzmocnienie hipotezy, bądź też oba naraz. To pomaga uniknąć frustracji i jest dobrą praktyką. Nauczyciel powinien być pewny siebie, szczególnie na początku. Uczniowie powinni szybko nauczyć się, że niektóre rzeczy może on zrobić szybko, ale inne mogą zająć mu więcej czasu.



Podziel się z innymi: Facebook Google Tweet This

POLECAM
Tomasz Grebski

 

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 

 


TEORIA
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło